new photo blog

i started this blog in 2006, and it's shifted along with my interests through the years. it's been witness to a lot of learning for me...

still, i feel that i need a home for my photography -- so from now on, i'll be posting my pictures on the journal on my reworked website. if you like my photos, you might decide to follow me there!

my first post is here -- check it out!

as for this blog, i'm not sure what will happen. i don't think i'm willing to let it go, and certainly i'll keep it as an archive, but i need some time to figure it out.

for those of you that pop in from time to time, thanks for the visits and encouragement.


Friday, September 16, 2011

παίζουμε οικολογικά

[pEzume ikologikA]

77 artists, 40 locations around attica -- the greater athens area -- greece, playing ecologically.



του κύκλου τα γυρίσματα που ανεβοκατεβαίνου
και του τροχού που ώρες ψηλά κι ώρες στα βάθη πηαίνου,

και των αρμάτω οι ταραχές, έχθρητες και τα βάρη,
του έρωτα η μπόρεση και της φιλιάς η χάρη,

ετούτα μ'εκινήσασι τη σήμερον ημέρα
ν'αναθιβαλω και να πω τα κάμαν και τα φέρα

τότες μια άγάπη μπιστική στον κόσμο έφανερώθη
κ'εγράφτη μέσα στην καρδιά κι ουδέ ποτέ τση έλειώθη.

και με τιμή ήταν (ήσαν) δυό κορμιά στου πόθου το καμίνι
και κάμωμα πολλά ακριβό σ' έτοιους καιρούς εγίνη

ήκουσες αρετούσα μου τα θλιβερά μαντάτα,
που ό κύρης σου μ' έξόρισε στης ξενιτιάς τη στράτα;

τέσσερεις μέρες μοναχάς μου'δωκε ν'ανιμένω
κι άπόκει να ξενίτευτώ,πολλά μακρά να πηαίνω

και πως να σ' άποχωριστώ και πως να σου μακρύνω
και πως να ζήσω δίχως σου στον ξορισμόν έκείνο;

κατέχω το κι ο κύρης σου γλήγορα σε παντρεύγει
ρηγόπουλο, αφεντόπουλο, σαν έισ' έσύ γυρεύει.

κι ο κύρης όντε βουληθεί και θε να με παντρέψη
και δω πως γάμο κτάσσεται και το γαμπρό γυρέψη,

καλλιά θανάτους εκατό την ώρα θέλω πάρει,
άλλος παρά ο ρωτόκριτος γυναίκα να με πάρη.

παρακαλώ, θυμού καλά, ό,τι σου λέγω τώρα
και γρήγορα μισεύγω σου, μακραίνω από τη χώρα

μα όπου κι αν πάγω, όπου βρεθώ και τον καιρό που ζήσω
τάσσω σου άλλη να μη δω μηδέ ν' ανατρανίσω

καλλιά 'χω εσέ με θάνατο παρ' άλλη με ζωή μου,
για σέναν εγεννήθηκε στον κόσμο το κορμί μου.

τούτο εδώθη σ'ολους μας: ότι κι αν πεθυμούμε,
μ'ολον οπού 'ναι δύσκολον, εύκολο το κρατούμε

κι εύκολα το πιστεύγομε κείνο που μας αρέσει
και κάθα είς σ' τούτο μπορεί να σφάλει και να φταίση.

tα πάθη πια δεν κιλαδεί το πρικαμένο αηδόνι,
αμέ πετά πασίχαρο, μ' άλλα πουλιά σιμώνει.

ετούτ' η αγάπη η μπιστική με τη χαρά ετελειώθη
και πλερωμή στα βάσανα μεγάλη τως εδόθη.

για τούτο οπού 'ναι φρόνιμος , μηδέ χαθή στα πάθη
το ρόδο κι όμορφος αθός γεννάται μες στ' αγκάθι.

και κάθα είς που εδιάβασεν εδά κι ας το κατέχη :
μη χάνεται στον κίνδυνο, μα πάντα ελπίδα άς έχη.

στάλα τη στάλα το νερό το μάρμαρο τρυπάτο
εκείνο που μισεί κανείς γυρίζει κι αγαπάτω.

τα μάτια δεν καλοθωρούν στο μάκρεμα του τόπου
μα πιο καλά και πιο μακριά θωρεί (βλέπει) η καρδιά του ανθρώπου.

απ'οτι κάλλη έχει ο άνθρωπος τα λόγια έχουν τη χάρη
και κάνουσι κάθε καρδιά παρηγοριά να πάρει

για μένα όλα σφάλουσι και πάσιν άνω-κάτω
για με ξαναγεννήθηκε η φύση των πραγμάτων.

για μένα όλα σφάλουσι και πάσιν άνω-κάτω
για με ξαναγεννήθηκε η φύση των πραγμάτων. thank you to my friend, panos, for mailing this to me.

No comments:

Post a Comment